نااشیا

بیونگ‌چول هان، فیلسوف کره‌ای‌ـ‌آلمانی، در کتاب نااشیا به نقد دگرگونی بنیادین رابطۀ انسان با جهان در عصر دیجیتال می‌پردازد. او استدلال می‌کند که در گذشته اشیای فیزیکی به زندگی انسان ثبات، حافظه و استمرار می‌بخشیدند، اما امروزه اطلاعات، تصاویر و پیام‌های بی‌دوام جایگزین آن‌ها شده‌اند. این سیل اطلاعات به‌جای آرامش، موجب بی‌قراری، اضطراب و تنهایی بیشتر انسان به ‌ظاهر متصل شده است. هان با بررسی پدیده‌هایی چون تلفن هوشمند، سلفی و هوش مصنوعی نشان می‌دهد که فناوری چگونه ارتباط ما را با واقعیت جسمانی گسسته است. تلفن هوشمند جهان را در دسترس قرار می‌دهد، اما لمس واقعیت را کم می‌کند، سلفی چهره را به کالای مصرفی بدل می‌کند و هوش مصنوعی نیز به جای تفکر عمیق، صرفاً به محاسبۀ داده‌ها می‌پردازد. در این وضعیت، مصرف اطلاعات جایگزین تجربۀ زیسته، ارتباط مجازی جایگزین رابطۀ حقیقی و ثبت لحظه جایگزین خود زندگی می‌شود. این اثر در نهایت هشداری است درباره ساختار سرمایه‌داری متأخر و جهانی که اگرچه بیش از همیشه به هم متصل است، کمتر از هر زمانی ملموس، ماندگار و واقعی می‌نماید.