خاظرات پابلو نرودا

«خاطرات پابلو نرودا؛ یادها و یادبودها» آخرین اثر این شاعر بزرگ از میان 65 اثر منتشر‌شده‌ی او طی نیم‌قرن فعالیت ادبی، و اجتماعی و سیاسی اوست که پس از مرگش به همت همسرش، ماتیلدا و اوتره سیلوا (شاعر) انتشار یافت. در این برگردان ابتدا تصویری از زندگی نرودا به دست داده می‌شود و سپس مطالبی با این عناوین آمده است: کارنامه نرودا، گفت‌و‌گویی با نرودا، پیرامون کودتای شیلی، شکوه‌هایی اندر رویداد شیلی و نمونه‌هایی از شعر پابلو نرودا.

پابلو نرودا، نام مستعار ریکاردو الیسر نفتالی ریس باسوآلتو، دیپلمات، سناتور و شاعر نوگرای شیلیایی و برنده جایزه ادبیات نوبل است. او نام مستعارش را از روی نام یان نرودا، شاعر اهل چک انتخاب کرده بود. نرودا ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۴، در شهر پارال در ۴۰۰کیلومتری جنوب سانتیاگو به دنیا آمد. پدرش کارمند راه‌‌آهن و مادرش معلم بود. هنگامی که دوماهه بود، مادرش درگذشت و او به همراه پدرش در شهر تموکو ساکن شد. از کودکی مشتاق نوشتن بود و برخلاف میل پدرش با تشویق اطرافیان روبه‌رو می‌شد. یکی از مشوقان او گابریلا میسترال بود که خود بعدها برنده‌ی جایزه نوبل ادبیات شد. نخستین مقاله نرودا وقتی که شانزده سال داشت در یک روزنامه‌ی محلی چاپ شد. با ورود به دانشگاه شیلی در سانتیاگو و انتشار مجموعه‌های شعرش شهرت او بیشتر و با شاعران و نویسندگان دیگر آشنا شد. اولین کتاب شعر پابلو نرودا در سال 1921 با نام «تاریک و روشنا» منتشر شد. اشعار زیرکانه و دلپذیر او در مکتب سمبولیسم جای می‌گرفت. پابلو نرودا کتاب بعدی‌اش را با عنوان «بیست شعر عاشقانه و یک سرود ناامیدی» در سال 1924 منتشر کرد. این کتاب با الهام‌ از یک رابطه‌ی عاشقانه‌ی نافرجام، خیلی زود به موفقیت رسید و همچنان از آن به‌عنوان یکی از بهترین آثار او یاد می‌شود. پابلو نرودا بعد از انتشار دو کتاب، در بیست‌سالگی به یکی از مشهورترین شاعران شیلیایی تبدیل شده بود. برای همین تحصیل را کنار گذاشت و خودش را وقف شعر کرد. «پابلو نرودا» در طول زندگی خود ۱۶۵ اثر منظوم و منثور را به یادگار گذاشت که آخرین آن‌ها «غائله‌ی نیکسون» و «انقلاب شکوهمند شیلی‌» است. این مجموعه اشعار سیاسی شاعر در حمایت از انتخابات پارلمانی را در بر می‌گیرد. نرودا در سال ۱۹۷۳ در سنتیاگو درگذشت.

«خاطرات پابلو نرودا؛ یادها و یادبودها» برای علاقمندان به این شاعر و شعرهایش، کتابی خواندنی و جذاب است.