مرگ خوش

“مرگ خوش”، تنها اثر آلبر کامو است که بعد از مرگش منتشر شده. کامو این اثر را در جوانى نوشت و بیشترین خاطرات خود را از سفرش به منطقه‌ى بلکو، اروپاى مرکزى، بویژه ایتالیا به تصویر کشید. بى‌شک کامو در این رمان تحت تأثیر نیچه بوده است. “در سن بیست و پنج سالگى، کامو رمان مرگ خوش را مى‌نویسد و چهره‌ى دیونیزیوس و مقوله ى اراده ى معطوف به خوشبختى را نشان مى‌دهد که عصیان قهرمان داستان خود را با اندیشه ى خلاف زمانه ى نیچه، تغذیه مى‌کند.” کامو به دنبال خوشبختى است و خوشبختى در گرو داشتن پول و ثروت، و این که انسان فقیر نباشد. اما نیچه انسان فقیر را ناتوان و توانگر را بخشاینده مى‌داند. نیچه مى‌نویسد: “آن کس که از زندگى فقیر است، آن کس که ناتوان است زندگى را نیز بیچاره و گدا مى‌کند. کامو جایى در “مرگ خوش” مى‌نویسد: “هر آدمى احساس اراده و خوشبختى کند مستحق ثروتمند شدن است”.